حل 66[ شصت و شش] سئوال دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣١ - ضلالت و هدايت خدا
عقابى است كه بواسطه كفر و فسق متمردين بآنها مىرسد و اين كار عدل است نه زشت.
و اما اينكه فرموده هدايت ميكند هر كسى را كه بخواهد ممكن است كه مراد ازين هدايت، هدايت عمومى اولى نباشد زيرا خداوند انسان را عموما هدايت كرده چنانچه ميفرمايد.
إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً. بلكه مراد هدايت ثانوى و خصوصى است يعنى هر كسى كه هدايت اولى را قبول نمود و بهمان راه حركت كرد خداوند او را تائيد ميكند و باو لطف خاصى مبذول ميدارد كه به متمردين چنين لطفى ندارد و اين لطف و تائيد هدايت ناميده ميشود و عدم آن درباره كفار گمراهى.
خداوند درباره اصحاب كهف مىفرمايد: إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدىً. انان جوانانى بودند كه به پروردگارشان ايمان آوردند پس زياد كرديم هدايتشان را، در جاى ديگر ميفرمايد: وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً. انانيكه هدايت شدند هدايتشان را بيشتر نموديم.
خلاصه كلام اينكه اساس شريعت و ارسال انبيا، و نازل كردن كتابهاى آسمانى جهت هدايت و رهنماى بشر و سوق دادن آنها بسوى كمال ممكن و لائقشان و استحكام ارتباط آنها با خالق و معبودشان مىباشد و ذات مقدس احديت